Göçmen Ailelerin Çocukları: Travmalar ve Umutsuzluklar

Bir adamın başında derin bir iz vardı. Çetin savaşların başına bir şarapnel parçası batmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. Adı Kenan’dı. Kavga sırasında dertli izler asıt olmuş sığınmacıların şifa gören Danca kurumunda uzun süre tedavi devam ediyordu. Sağ kolu sınırlı hareket ediyor, el sıkışırken sol kolunu kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı oğlu Rahman’ı okula götürüp getirirken buldum. Bazı günler elime birkaç kalem, silgi ve kalem açacağı bırakıyordu. Oğlunun okuldan insanlara verdiği kalemleri başkalarının ihtiyacı bekleniyordu sınıfın önüne bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocuğun farklı bir hikayesi mevcuttu. Bazı çocuklar savaşın etkisini şiddetle üzerlerinden atamamış ailelerinden geliyordu. Sürekli kavga ediyorlardı. Günlerimiz “Yapmayın kurtulun!” demekle sürüyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk ilkokula birinci sınıfa girmişti. Okulda ve aile ortamında zorlanıyordu.

Görevli pedagogu çabalar tesir etmedi. Okul yönetimi, durumu değerlendirmek amacıyla Rahman’ın ailesini toplantıya kararlaştırdı.

Bütün aile tamamı birlikte geldiler. Hepsi birden aynı birlikte kalıyorlar. Büyük aile toplantı toplantı salonuna girdiklerinde, O çocuk ayağa kalktı, “Öğretmen!” söyledi koşarak dede ve ninesinin elini öpmeye ilk kez başladı.

Dışarısı soğukken ben iki] çorap. Dede, çorapsız geliyordu. Ceketin üzerine giydiği beyaz entarisini bileğe dek düzenlenmiş giydi. Annem ve nine kapalıydı. Okuldaki durumunu ifade etmeye başladığımızda, o çocuk fazla koptu. Ağlayarak ağlamaya başladı. O çocuk ruhu gizli sır kavramaya gayret ediyorduk.

Baba, oğlu bazı zamanlar evden kaçtığını, güvenlik güçleri tarafından bulunduğunu söyledi Anne ise, açıklayarak “Hala gözleriyle gözü açık olarak uyurken gece kamağını ıslatıyor!” söyledi. Rahman mahçup odayı terk etmek ne yapacağını bilmedi. Konuyu çok ağırlaştırmadık.

Konsensusla ailenin de destekleriyle oğlunun bir danışmana yapılmasına karşılık buldu. Eğitim kurumları zaman zaman oğlu ile özel ve işbirliği görevi bana verildi.

İlerleyen günlerde o çocuk koridorda koşarken, kapıya çarptı. Bir şey olmadı fakat hissi yandı, samimi yoğun ağladı. Onu teselli etmek için elinden tutarak kütüphane götürdüm. Onun önüne beyaz renkli bir boya kalemleri koydum. Raftan aldım, birkaç kitap okuyor görünmeksizin uzak dan Rahman’ı sessiz sade> izledim. O çocuk, renkli boya kalemleriyle şeyler karalarken beni dikkat etmemiş kendi dünyasında konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kâğıdı alırken önüme bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. O, bir çocuk… Çok uğraşmış, orada kalmak istiyor ne yazık ki gitmek istemiyor. Dostları onu sevmiyor!” dedi. O yıl farklı bir okulda görev aldım. Rahman’ı bazen hatırladım.

Yürürken Nasır’la buluştum. Beni fark etti, “Öğretmen!” diyerek elini sarılmaya çalıştı. Rahman’ı sordum, yüzü karardı; bana saklamadı. Oğul daha sonra sık sık çeşitli Suç olaylarına karışarak polis kayıtlarına işlenmiş. Ailesinden ayrı tutulup sorunlu yetiskinlerin eğitildiği bir kurtarma merkezine gömülmüş. Tüm gayretlerimize rağmen Rahman’ı elinden alınmamış olduk.